„224 rzyna nie przyjęła żadnych tłumaczeń. Kochankowie mówią ze sobą dwoma różnymi językami.
„Sposób, w jaki mnie Pani wczoraj opuściła, budzi we mnie, niestety, wątpliwość, czy Pani mnie jeszcze kocha. Jeżeli jednak odrobina uczucia pozostała relikt starej przyjaźni to proszę sobie uzmysłowić, jak straszną musi być dla mnie ta niewiadoma; nie do zniesienia jest brak wiadomości od Pani! Proszę więc dać mi jakiś znak, który pozwoli zachować nadzieję, że wszystko będzie dobrze, że po pewnym miejmy nadzieję niezbyt długim czasie zobaczymy się znowu u mnie albo u Pani w mieszkaniu. Niech Bóg Panią osłania i kieruje Ją w stronę łagodności i pojednania. Moje uczucia dla Pani pozostaną zawsze takie same..."
Cesarz następnie ubolewa, że się uniósł i zbytnio perorował, ale bo też nie chciała w ogóle go słuchać, odrzucała z góry wszelką argumentację, mającą ich wspólne dobro na uwadze; nic poza uporem, porywczym i niesłusznym oskarżeniem nie potrafiła mu przeciwstawić.
Katastrofa zawisła w powietrzu. Przeciwnicy tej przyjaźni mogą triumfować i otwierać zwycięskiego szampana. Wydaje się, że powstałe między kochankami nieporozumienia są zbyt głębokie, żeby można było o nich zapomnieć.“(7)