„kinowi do odzyskania dawnej świetności. Między innymi taki właśnie los spotkał jego inicjatywy dotyczące spraw polskich.
Potemkin czyhał od dawna na sprzyjający moment, aby w ten czy inny sposób podjąć interwencję w Polsce i doprowadzić wreszcie do skutku nowy jej rozbiór, zyskując tą drogą znaczne zaokrąglenie terytorialne albo dla imperium rosyjskiego, na którego południu nadal pragnął władać niepodzielnie, albo dla swojej udzielnej „Dacji", o której marzyć nie przestawał40. Najlepszą okazją wydawała się początkowo zbliżająca się wojna z państwami Potrójnej Koalicji, w czasie której Potemkin — lekceważąc zupełnie obiektywne trudności — spodziewał się zadać Rzeczypospolitej szybki i decydujący cios, a następnie oderwać od niej resztę Ukrainy. W sprawie tej molestował Katarzynę II długo i natrętnie. Niebezpieczeństwo wojny zostało w końcu zażegnane, z Warszawy nadeszły za to wiadomości o uchwaleniu przez sejm nowej Ustawy Rządowej. Dało to Potemkinowi asumpt do wznowienia nacisku na imperatorową. Długie nalegania ks. Taurydzkiego, zawarte przede wszystkim w składanych przez niego na ręce Katarzyny II tajnych memoriałach, dały w końcu skutek w postaci wydania mu przez imperatorową dwóch guasiinstrukcji politycznych w sprawach Polski, które przeszły do historii pod nazwą „reskryptów na imię księcia Potemkina" z dnia 27 maja i 29 lipca 1791 roku.“(9)