„Kolor błękitny z marzanny. Liście marzanny [Isatis tinctura), zbiera się przed kwitnieniem rośliny, miażdży na pastę, ugniata w większą bryłę i w tej formie poddaje fermentacji, po czym formuje się kule wielkości jabłka i suszy na słońcu. Spreparowana w ten sposób marzanna odgrywała wielką rolę, dopóki nie wynaleziono syntetycznego indygo. Stanowiła ona główny składnik tzw. indygobarwnika z marzanny. Sposób postępowania przekazano potomnym, jednakże stosowanie go w rodzimym farbiarstwie nie może właściwie zasługiwać na uwagę, gdyż jest niesłychanie trudne i wymaga długoletniej praktyki.
Jak farbowano za pomocą marzanny na niebiesko dostatecznie nie wyjaśniono, wiadomo jednak, że stosowano zarówno świeże jak i zasuszone liście marzanny oraz wytwarzano preparaty do farbowania.
Według starej włoskiej recepty uzyskiwano błękitny barwnik w następujący sposób weź świeże liście marzanny, rozmiażdż i utrzyj je dobrze. Daj tę papkę do garnka i postaw na słońcu. Zostaw ją na kilka dni w spokoju i odwiedzaj ją co dnia ze sklarowanym moczem, aż zupełnie zgnije i powstanie duża niebieska glistnica. Rozgnieć tę glistnicę i odsącz sok przez cienką lnianą chustę. Zostaw go w spokoju do czasu, gdy zacznie gęstnieć. Formuj go potem w płaskie placki i połóż na powietrzu do wysuszenia. Gdy placki będą mocne i twarde, krój je na kawałki i zostaw do zupełnego wysuszenia.“(5)