„Negoro zawrócił bez słowa, nie mógł się jednak powstrzymać, by z daleka nie pogrozić psu.
Kryje się w tym jakaś tajemnica szepnął kapitan Hull, którego uwagi nie uszło całe zdarzenie.
Czy nie wydaje się panu zadziwiające, panie kapitanie zagadnął Dick że pies rozróżnia litery
Wcale nie! zawołał Jack. Mamusia często mi opowiadała o jednym piesku, który umiał czytać i pisać, a nawet grać w domino jak prawdziwy nauczyciel w szkole.
A czy wiesz, syneczku odparła śmiejąc się pani Weldon — że ten pies, który się nazywał Munito, wcale nie był tak uczony, jak ci się zdaje. Jeśli można wierzyć temu, co mi opowiadano, nie umiał wcale rozróżniać liter, z których składał słowa. Ale jego pan, sprytny Amerykanin, zauważył, że Munito ma niesłychanie czuły słuch. Postanowił jeszcze bardziej wyćwiczyć tę jego przyrodzoną zdolność i osiągnął bardzo ciekawe wyniki.
Jak on to robił, proszę pani dopytywał się Dick Sand, zaciekawiony opowiadaniem prawie tak samo jak mały Jack.
Zupełnie po prostu, mój drogi. Kiedy Munito miał „pracować" na oczach publiczności, rozrzucano na stole potrzebne litery. Pies przechadzał się pomiędzy nimi i czekał, aż ktoś na sali zaproponuje ułożenie takiego czy innego słowa. Jednakże jego pan musiał znać to słowo.“(12)