„Obraza czci mogła być czynna lub słowna. Jako obrazę traktowano też potwarz (karaną odcięciem języka).
Z przestępstw przeciw mieniu wymieniają źródła kradzież, rabunek, podpalenie. Kradzież dzielono na wielką i małą, przy czym granicę stanowiła ustalona w ustawie wartość skradzionego przedmiotu. Ponadto odróżniano kradzież kwalifikowaną od zwykłej kradzieży. Do pierwszej zaliczano kradzież człowieka, a od czasów Alfreda W. również kradzież złota, stada kobył, pszczół. Okolicznością obciążającą przy wymiarze kary było schwytanie złodzieja na gorącym uczynku, popełnienie kradzieży po raz wtóry (recydywa) lub w dzień świąteczny. Przy kradzieży szeroko też stosowana była odpowiedzialność zbiorowa. Jeżeli kradzież popełniona została przez głowę rodziny, a żona i dzieci o tym wiedziały, to popadały one w niewolę, z wyjątkiem dzieci, które nie ukończyły 10 lat.
Do przestępstw przeciw religii należały bałwochwalstwo, czary (karane śmiercią, jeśli spowodowały śmierć człowieka) oraz krzywoprzysięstwo.
5. PROCES
Podobnie jak w innych państwach germańskich nie było odrębnego procesu karnego i cywilnego. Spór przed sądem mógł się rozpocząć na podstawie umowy zawartej między stronami dotyczącej oddania sporu do rozstrzygnięcia przez sąd. Umowa taka musiała być utwierdzona przez danie zastawu lub umocowana przez przedstawienie poręczycieli.“(14)